لیلا اوتادی

masoud-h

لیلا اوتادی

متولد 14 تیر ماه 1362

فارغ التحصیل معماری داخلی

لیلا اوتادیبازیگر جوانی است كه با مجموعه <مهر و ماه> به چهره‌ای شناخته شدهبدل شد و با بازی در فیلم <چپ دست> عرصه بازیگری در سینما را نیزتجربه كرد.

لیلا اوتادی هر چند اغلب درفیلم‌های گیشه و به تعبیری سینمای بدنه به ایفای نقش پرداخته است، اماهمكاری او با مجید مجیدی در <بید مجنون> و داریوش مهرجویی در یكی ازاپیزودهای <فرش ایرانی> نشان از آن دارد كه این بازیگر جوانمی‌تواند گزینه مناسبی برای فیلم‌های هنری هم محسوب شود، <قصهدل‌ها> بهانه این مصاحبه شد، اما در طول 4 سال فاصله تولید تا اكراناین فیلم حداقل از لیلا اوتادی چهره متفاوتی با آنچه در قصه دل‌ها ایفاكرده تصویر شده است.

گفتگو

ورودتان به عرصه بازیگری به چه شكلی اتفاق افتاد؟

من از كودكی به بازیگریعلاقه‌مند بودم و دوست داشتم تا این عرصه را تجربه كنم. در سن 7 سالگی اینشرایط فراهم شد و برای بازی در فیلم <كیمیا> آقای درویش انتخاب شدمولی به خاطر مخالفت پدرم این اتفاق نیفتاد تا زمانی كه درسم به اتمامرسید، هر چند كه در زمینه معماری داخلی تحصیلاتم را ادامه دادم، اما بهدلیل همان علاقه وارد حیطه تئاتر شدم و تئاتر حوزه‌ای برای ورود به عرصهسینما شد.

گویا اولین تجربه بازیگریتان مجموعه <مهر و ماه> بود، از چگونگی این همكاری صحبت كنید؟

اولین تجربه من نقش كوتاهی در<چشمان سیاه> بود كه پس از آن از طریق عوامل این فیلم به كارگردانسریال <مهر و ماه> معرفی شدم و پس از آن در این سریال بازی كردم.

این علاقه به بازیگری در شما ازچه چیزی نشأت می‌گرفت، در بازیگری به دنبال شهرت و چهره شدن بودید یا نه؟آیا در بازیگری اهداف دیگری را دنبال می‌كردید و دورنمای متفاوتی از آن درسر داشتید؟

شهرت مقوله‌ای است كه برایهمه جذاب است، اما رسیدن به شهرت یا مقوله ستاره شدن دلیل علاقه من بهبازیگری نبود، من به شخصه، آدم تنوع‌طلبی هستم و دوست دارم تجربه كنم واحساسم این بود كه از طریق بازیگری می‌توانم موقعیت‌های مختلف، شخصیت‌هایمختلف و حرفه‌های متفاوت را تجربه كنم.

اغلب فیلم‌هایی كه شما در آنهابازی كرده‌اید، فیلم‌هایی بوده‌اند كه بر شهرت بازیگران اتكا داشته اند وبه نوعی سینمای گیشه به حساب می‌آمده‌اند، این اتفاق ناشی از نوعانتخاب‌های شماست یا اینكه پیشنهادها در این حیطه بوده‌اند و شما ناچاربرای حضور حرفه‌ای، در این حیطه مانده‌اید؟

قدر مسلم پیشنهادها بوده‌اندكه من را در این حیطه نگه داشته‌اند، تصور من این است كه در سینمای ما، یكبازیگر باید مدت‌ها زمان بگذارد و مدت‌ها تجربه كسب كند تا اینكه درجایگاهی قرار بگیرد كه بتواند دست به انتخاب از میان كارهای پیشنهادی بزندو از آنجا كه چنین بازیگرانی در عرصه سینمای ما بسیار معدود و انگشتشمارند، باید بگویم كه بازیگران ما اغلب انتخاب می‌شوند تا انتخاب كنند.

با این تفاسیر، اگر مجال انتخاببا شما باشد، شما گرایش به چه نوع سینمایی دارید، سینمایی كه به عنوانسینمای بدنه یا گیشه مطرح است یا سینمایی كه به عنوان سینمای اندیشه‌ای،فرهنگی و هنری شناخته می‌شود؟

من سینمای فرهنگی هنری را نیزتجربه كرده‌ام و با كارگردانانی چون مجید مجیدی و داریوش مهرجویی همكاریداشته‌ام و همكاری با آنها بسیار جالب و آموزنده بود، اما سینمای بدنه وسینمای گیشه هم به نظر من سینمای قشنگی است و برای من تجربه آن نیز جذاببوده است، بنابراین من هیچ علاقه‌ای ندارم كه خودم را در سینمای گیشه یاسینمای هنری محدود كنم و در هر حیطه‌ای كه نقش برایم جذاب باشد، آن فیلمرا انتخاب می‌كنم و بازی می‌كنم.

با توجه به اینكه این دو نوع سینما را تجربه كرده‌اید، تفاوت این دو نوع سینما را در چه می‌بینید؟

سینمای تجاری بیشتر عامه‌پسنداست و حرف خاصی شاید نداشته باشد و عموماً همان حرف‌های جاری مردم را درقالب‌های دیگر تكرار می‌كند، ولی سینمای هنری، اصولاً یك سینمای چند لایهاست، كه هر مخاطبی به فرا خور دانش و آگاهی و توان خودش از آن فیلم برداشتمی‌كند.

به عنوان بازیگری كه سینمایگیشه و بدنه را تجربه كرده، فكر می‌كنی سینمای بدنه چه هدفی را دنبالمی‌كند، با توجه به اینكه معتقدم سینمای گیشه حرف‌های جاری جامعه را تكرارمی‌كند، آیا سینمای گیشه فقط به دنبال سرگرمی مخاطب است و زمانی برای خلسهو رویای مخاطب یا نه سینمای گیشه هم در جایگاه خودش علاوه بر مفهوم سرگرمیبه دنبال اهداف دیگری نیز هست؟

نه مسلماً، سینمای بدنه نیزسینمایی نیست كه كه صرفاً به دنبال سرگرمی باشد، سینمای بدنه نیز به هرحال حرف‌های خاص خودش را دارد، اما حرف‌های روزمره مردم، همان دغدغه‌ها ودلواپسی‌های عامه مردم و اغلب این حرف‌ها خیلی واضح و سر راست است و هركسی فیلم را ببیند، همان برداشت یكسان دیگر مخاطبان را از فیلم خواهد داشتو فیلم گیشه اساساً یك سینمای تك برداشته است.

علاوه بر فیلم‌های <بیدمجنون> و اپیزود <فرش ایرانی> در این حیطه پیشنهادی داشته‌اید كهاز بازی در آن سر باز زده باشید؟

بله، بوده و بهتر است كه اسمنیاورم، اما من معتقدم یك نقش محوری و كلیدی در یك كار گیشه، تجربه بهترینسبت به یك نقشی محدود، در سینمای فرهنگیهنری ما به حساب می‌آید، هر چندكه سینمای ما اغلب یك سینمای مرد محور است و كمتر زنان محور اصلی فیلم‌‌هاهستند، من سعی كرده‌ام حداقل نقش‌هایی را بازی كنم كه اگر زن محور نیستحداقل آن نقش به چشم بیاید.

یعنی شما ترجیح می‌دهید، درفیلمی به عنوان مثال مانند <قصه دل‌ها> (چون بهانه گفت‌وگوی ماست)دیده شوید، تا اینكه در یك فیلم مرد محور فرهنگی هنری یك نقش كوتاه داشتهباشید و شاید آن‌طور كه باید به چشم مخاطب نیایید؟

<قصه دل‌ها> نیز اساساًیك فیلم زن محور نیست و مرد محور است و این فیلم 4 سال پیش به من پیشنهادشد و من از آنجا كه تازه وارد عرصه سینما شده‌ بودم، چندان به مقولهانتخاب فیلم اشراف نداشتم، البته معتقد نیستم كه <قصه دل‌ها> انتخاباشتباهی بوده است، زیرا كه فكر می‌كنم شاید در آن زمان انتخاب دیگری نبودهاست كه این فیلم را بازی كرده‌ام. بهرحال منظور من از سینمای تجاری،<قصه دل‌ها> نیست، چرا كه <قصه دل‌ها> اصلاً سینمای تجارینیست و مطمئناً در گیشه نمی‌تواند موفق باشد. سینمای تجاری ویژگی‌های خاصخودش را دارد كه اگر آن ویژگی‌ها به جای خودش باشد و از بازیگر ستاره خاصاین سینما استفاده شود، در گیشه موفق خواهد بود و این آن سینمایی است كهمن معتقدم بازی محوری در آن می‌تواند تا یك نقش كوتاه در یك فیلم هنریبیشتر دیده شود.

چرا فكر می‌كنید، <قصه دل‌ها> سینمای تجاری نیست و در گیشه موفق نخواهد بود؟

سینمای تجاری ما نمی‌تواند برمحور یك بازیگر بفروشد و شاید ویژگی‌های مختلفی باعث فروش یك فیلم شود ولییكی از این ملاك‌های مهم و اساسی چیدمان چند بازیگر ستاره، چهره و مطرحكنار هم است كه می‌تواند تا حدی فروش یك فیلم را تضمین كند. <قصهدل‌ها> این آیتم را ندارد و از چیدمان چند بازیگر مطرح بهره‌ نبردهاست. از سوی دیگر فیلمنامه و فیلم <قصه دل‌ها> داستانی است كه متعلقبه چند سال پیش است و در حال حاضر برخلاف اینكه من امیدوارم كه خوببفروشد، اما فكر می‌كنم نتواند كشش لازم را برای مخاطب ما ایجاد كند و خوببفروشد.

‌یعنی شما فكر می‌كنید مهمترین عامل فروش یك فیلم بازیگر است؟

بله، مهمترین عامل فروش بازیگر است، ولی آیتم‌های دیگری چون كارگردان، فیلمنامه و ... نیز دارای اهمیت هستند.

پس چه می‌شود كه فیلمی با كلی بازیگر ستاره و چهره، فروش خوبی ندارد؟‌

این به شرایط و زمان اكران وتبلیغات فیلم بستگی دارد. به هر حال همه عوامل در كنار هم باعث فروش فیلممی‌شود و فقط بازیگر ملاك فروش خوب فیلم است، اما حضور بازیگر ستاره یكیاز مهتمرین این عوامل است كه باید برای تضمین فروش باشد.

‌از تولید قصه دل‌ها 4 سال می‌گذرد پس از 4 سال شما این فیلم را چطور می‌بینید؟

افراد مختلفی كه<قصه‌دل‌ها> را دیدند، اغلب فیلم را پسندید و نكته جالبی كه برایهمه این افراد وجود داشت، این بود كه <قصه دل‌ها> داستانی است كهمشابه آن دیگر ساخته نمی‌شود، اما جدای از داستان <قصه دل‌ها>مشكلات دیگر فنی متوجه فیلم است و <قصه دل‌ها> از تدوین نامناسب وصداگذاری نامطلوب رنج می‌برد، اما فكر می‌كنم آقای درویش‌پور تا جایی كهدر توانش بوده سعی كرده تا فیلم خوبی ارائه كند.

‌با توجه به این صحبتتان كهداستان <قصه دل‌ها> یك داستان به روز نیست، فكر می‌كنید یك ملودرامخوب در شرایط كنونی باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد تا مورد پسند مخاطبقرار بگیرد؟

من اگر نسبت به این مقوله آگاهی داشتم خوب می‌رفتم و یك فیلم ملودرام می‌ساختم.

‌دانستن شرایط دلیلی برتوانایی برآمدن از پس آن شرایط نیست، اما به هر حال در جایگاه یك بازیگركه ژانر ملودرام را تجربه كرده‌اید و معتقدید ملودرام <قصه دل‌ها>ملودرام امروز نیست، فكر می‌كنید ملودرامی كه امروز مخاطب را جذب می‌كند چه نوع ملودرامی است؟

ملودرامی كه در حیطه سینمایتجاری بگنجد. ملودرامی است كه مانند دیگر فیلم‌های تجاری بر بازیگر ستارهاستوار است پس از آن یك فیلمنامه خوب، یك كارگردانی مناسب و پس از آن یكتبلیغات وسیع و متناسب می‌تواند عامل فروش یك ملودرام خوب باشد، امامهمترین عاملی كه سبب ساخت یك ملودرام خوب می‌شود انسجامی است كه میانتمام حیطه‌ها و همه عوامل فیلم وجود دارد و می‌تواند یك ملودرام خوب ارائهدهد.

‌اساساً‌ فكر می‌كنید چه عواملی باعث می‌شود كه تا یك بازیگر تبدیل به یك بازیگر ستاره و چهره شود؟‌

من فكر می‌كنم یك بازیگر برایتبدیل شدن به یك ستاره نمی‌تواند با ارائه یك بازی خوب و ظاهر خوب به اینامر دست پیدا كند، بلكه ستاره شدن یك امر انتخابی است كه عده‌ای تصمیممی‌گیرند كه بازیگری ستاره ‌شود و آن بازیگر تبدیل به ستاره می‌شود.

یعنی معتقدید مردم و مخاطب نقشی در تبدیل بازیگران به ستاره ندارند؟‌

نه من فكر می‌كنم خواسته و انتخاب یكسری از افراد در حیطه سینما از یك بازیگر ستاره می‌سازد.

‌یكسری ویژگی‌های ذاتی و فردی در یك بازیگر برای این انتخاب نباید باشد؟

چرا به هر حال یك آن باید دربازیگر باشد و بازیگر باید خوب بازی كند تا انتخاب شود، اما خوب بودن دلیلبر این انتخاب نیست، چه بسا كه بازیگرانی این پتانسیل را دارند ولی ستارهنشده‌اند.

شما علاقه‌مندید تبدیل به یك بازیگر ستاره شوید یا اینكه یك بازیگر حرفه‌ای باشید و بتوانید از پس هر نقشی بربیایید؟‌

من فكر می‌كنم، بازیگر حرفه‌ای بودن یا شدن آرزوی هر بازیگری است، اما من بیشتر دوست دارم بتوانم هر نقشی را خوب بازی كنم.

‌شهرت چقدر برایتان اهمیت دارد؟‌

شهرت خیلی برایم اهمیت نداردو این موفقیت را داشتم كه در همه فیلم‌هایی كه به من پیشنهاد می‌شود بازیكنم و 32 سال قبل این شهرت را بخصوص با بازی در سریال‌های مختلف به دستبیاورم ولی سعی دارم جسته و گریخته بازی كنم، نمی‌گویم كه همه این فیلم‌هاخوب بوده به این خاطر كه من به تنهایی در فیلم‌ها دخیل نبوده‌ام ونمی‌دانسته‌ام چه نتیجه‌ای خواهند داشت ولی به هر حال سعی كردم از میانپیشنهادها بهترین را انتخاب كنم.

masoud-h

‌با توجه به اینكه به دنبال آن هستید كه یك بازیگر حرفه‌ای باشید برای رسیدن به این جایگاه از چه راهكارهایی بهره می‌برید؟

جدایاز اینكه یك بازیگر باید نسبت به تكنیك‌ها و متدها آگاهی داشته باشد، منفكر می‌كنم یكی از مهمترین كارها، فیلم دیدن است و تماشای فیلمی در رسیدنبه نقش‌های بهتر می‌تواند مؤثر باشد. خواندن كتاب‌های تئوریك دربارهبازیگری نیز بی‌اثر نخواهد بود.

‌آیا تجربه در این روند تأثیری ندارد؟

تجربهدر همان یك یا دو سال اول برای بازیگر ایجاد می‌شود و ترس‌ها و واهمه‌هابرای بازیگر از بین می‌رود و استرس قرار گرفتن در مقابل دوربین وجودنخواهد داشت و پس از آن كوشش‌های بازیگر است كه اهمیت دارد.

برای رسیدن به نقش‌هایی كه ایفای آنها برعهده شماست چه می‌كنید؟

سعیمی‌كنم به آدم‌هایی با این ویژگی و كاراكتر را از نزدیك ببینم وری‌اكشن‌ها و رفتارهایشان را بررسی كنم و با وام گرفتن آیتم‌های مختلف ازآنها به نقش مورد نظر برسم.

‌بازیگری یك مقوله ذاتی است یا اكتسابی و شما بیشتر براساس كدام مقوله پیش رفته‌اید؟

بازیگریهم ذاتی است و هم اكتسابی. در مورد خودم تا به حال فكر می‌كنم بازیگری یكامر ذاتی بوده است و در فیلم‌هایی كه بازی كردم شرایط به نحوی بوده است كهچندان نیاز نبوده است كه برای رسیدن به آن نقش انرژی خاصی بگذارم و بهدنبال پیدا كردن ریزه‌كاری‌های نقش بروم. اصلاً در سینمای ما نقش‌هایی كهبرای زنان نوشته می‌شود همه تكراری و ساده است. به عنوان مثال در كشورهایدیگر مثل فرانسه، ایتالیا و ... نقش‌هایی برای زنان نوشته می‌شود كه تكرارنشدنی است، اما نقش‌های زنان با حایل به تكرار است و زنی است كه یا خیلیخوشبخت یا خیلی بدبخت است. بنابراین شرایطی ایجاد نكرده تا من نسبت به نقشبه تكاپو بیفتم و چالش برایم ایجاد شود، اما اگر این فضا باشد بی شك من همتلاش می‌كنم كه در آن قالب یك نقش خوب ایفا كنم.

‌تفاوت همكاری با داریوش مهرجویی با كارگردان‌های دیگر را چطور دیدید؟

داریوشمهرجویی كارگردان بسیار خوش‌اخلاقی است و به بازیگرش اعتماد می‌كند و دستبازیگر را برای ایفای نقش باز می‌گذارد و علی‌رغم اسم بزرگ ایشان كه شایدبرای بازیگر ایجاد استرس می‌كند، اما من در مقابل دوربین مهرجویی با یكعزت نفس و آرامش خاصی ایفای نقش كرده‌ام. درحالیكه در مقابل دوربینكارگردان‌های خیلی تازه‌كار و ناوارد این استرس و شرایط نامطلوب برای منپیش آمده است.

‌معتقدید كه نقش بیشتر توسط بازیگر آفریده می‌شود یا كارگردان است كه به بازیگر برای ارائه نقشش جهت می‌دهد؟

منفكر می‌كنم كه ابتدا این بازیگر است كه نقش را در ذهنش می‌آفریند و سپس درتبادل با كارگردان آن نقش پخته می‌شود ولی ابتدا این بازیگر است كه نقش رامی‌سازد.

‌تا به حال پیش آمده تا مجبور شوید نقشی را برخلاف آن ساخته ذهنیتان بازی كنید؟‌

بله،این اتفاق افتاده است. در كشورهای دیگر مرحله پیش‌تولید مرحله مهمی است وزمان زیادی را به خود اختصاص می‌دهد و روخوانی و تمرین در این مرحله انجاممی‌شود و بازیگر و كارگردان با تمرین‌ها و رایزنی‌ها به یك نقش هماهنگمی‌رسند اما در ایران بر اثر پیش‌تولید كوتاه مدت و حتی قراردادهایی كه 43روز مانده به تولید بسته می‌شود و به یك توافق نمی‌رسند و بازیگر مجبوراست در یك پروسه سریع نقش را هندل كند و به آن برسد و در نتیجه به آنشرایط ایده‌آل نمی‌رسد.

‌وقتیدر چنین شرایطی قرار می‌گیرید و برای ایفای یك نقش زمان كافی ندارید، چرانقش را می‌پذیرید؟ آیا شرایط سینمای ایران و ورود سریع‌تر به این حرفهباعث چنین اتفاقی شد؟

ایناتفاق در بدو ورود من به سینما نیفتاد، اما این اتفاق یك اتفاق همیشگی درسینمای ایران است و برای اغلب فیلم‌ها این ضعف وجود دارد و شرایط سینمایایران به این شكل تدوین شده و ما مجبوریم كه آن را بپذیریم و گاه همهشرایط نقش كارگردان، فیلمنامه و نوع كاراكتر جذاب است و توجه خاص اینجذابیت مجبور به پذیرش شرایط می‌شوی و حس این اجبار را ایجاد می‌كند.

‌برای انتخاب نقش‌ها چه معیارهایی را در نظر می‌گیرید؟‌

ابتدافیلمنامه برایم اهمیت دارد و نوع نقشی كه باید آن را بازی كنم. بعدكارگردان اهمیت دارد و درنهایت بازیگر نقش مقابل و عامل ملاك انتخاب قرارمی‌گیرد.

masoud-h

فیلمشناسی :

1 - دعوت (۱۳۸۶)
2 - حرکت اول (۱۳۸۶)
3 - زن ها فرشته اند (سپيده دم) (۱۳۸۶)
4 - چهار انگشتي (۱۳۸۵)
5 - قصه دلها (۱۳۸۵)
6 - چپ دست (۱۳۸۴)
7 - بيد مجنون (۱۳۸۳)
8 - چشمان سياه (۱۳۸۱)